facebook twitter

مشاوره ورزشی


  • پاسخ به سئوالات کاربران
  • ارائه برنامه تمرین و تغذیه
  • مشاوره تیمهای ورزشی
  • محاسبه آنلاین وضعیت بدنی و آمادگی جسمانی

پاسخ بافت ها به آسیب های مزمن

به طور کلی اطلاعات کمی درباره پاسخ بافت های نرم به آسیب های مزمن در دست است. این آسیب ها معمولا به روش های غیر جراحی درمان می شوند. درباره آسیب های مزمن لیگامنت (رباط) اطلاعات کمی وجود دارد. لیگامنت ها در اثر فشارهای پیاپی (برای مثال در رشته های پرتابی) ممکن است نازک و کوچک شوند. اما مشخص نیست این فرآیند به خاطر پارگی های ریز و التهاب واقعی است، مانند آنچه در آسیب مزمن لیگامنت دیده می شود یا خیر.
آسیب های مزمن تاندون شایع هستند. این آسیب های را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
  1. آسیب هایی که در غلاف تاندون در نتیجه حرکت ایجاد می شود. در این حالت جدار غلاف تاندون ملتهب شده و ترشح مایع در این بخش باعث تورم می شود، که توسط ورزشکار قابل مشاهده است. این آسیب را «تاندونیت» یا «پاراتاندونیت» می نامند. تورم و درد این آسیب دیدگی مزمن با استراحت بهبود می یابد.
  2. دسته دیگر آسیب های تاندون مربوط به خود این بافت است. این آسیب ها ناشی از فشارهای کششی شدید و مکرر است و در تاندون هایی دیده می شود که در معرض این فشارها قرار می گیرند، مانند تاندون آشیل، تاندون کشگک و تاندون عضلات چرخاننده (Rotator Cuff). محل بروز این آسیب ها بیشتر در ناحیه اتصال تاندون به استخوان است. پاسخ بافت به این نوع آسیب با پاسخ آن به آسیب های حاد متفاوت است. بطور مشخص واکنش های التهابی مانند آنچه در آسیب های حاد دیده می شد وجود ندارد. در آسیب های مزمن، رشته های کلاژنی پاره شده و جوانه زنی تعداد کمی عروق خونی و تجمع تعداد بسیار معدودی از فیبروبلاست ها دیده می شود. گاهی به این آسیب تاندونیت گفته می شود که صحیح نمی باشد، بلکه اطلاق «تاندینوز» مناسب تر است. ورزشکارانی که دچار تاندینوز هستند از آهسته بودن و یا فقدان پاسخ ترمیمی رنج می برند، بخصوص اگر ورزشکار مسن باشد.
در مورد پاسخ عضله به آسیب های مزمن اطلاعات کمی وجود دارد. مشخص نیست که سندرم کمپارتمان مزمن و دردناکی دیررس عضله واقعا به معنی آسیب مزمن عضله است یا خیر. در دردناکی دیررس عضله، انقباض های برونگرای مکرر سبب التهاب منتشر در حد میکروسکوپی می شوند. سلول های التهابی در سراسر عضله پراکنده شده اند. آسیب در خود تار عضلانی نیز وجود دارد. ساختمان تعداد محدودی از تارهای عضلانی به هم خورده است، این تارها بعدا توسط سلول های التهابی از منطقه خارج می شوند. پاسخ فیبروبلاست به ظاهر وجود ندارد. بسیاری از محققان معتقدند که دردناکی عضله در واقع شیوه ای است که بدن از طریق آن عضله را از تارهای عضلانی پیر و درجه دو پاک می کند. این پدیده که دردناکی دیرس عضله در جلسات بعدی تمرین های برونگرا کمتر دیده می شود یا حتی ایجاد نمی شود، این اعتقاد را تقویت می کند.
آسیب مزمن می تواند در هر جایی که اصطکاک شدید و مکرر است به وجود آید. این حالت می تواند در اثر حرکت تاندون روی استخوان، تاندون روی تاندون دیگر، یا پوست روی استخوان ایجاد شود. در بیشتر این مناطق «بورسا» وجود دارد. بورسا کیسه ای با دیواره نازک و حاوی مقدار کمی ماده شبیه به مایع مفصلی است. این مایع به وسیله سلول های دیواره بورسا ساخته می شود. اگر اصطکاک بیش از اندازه شود، آسیب مزمن می تواند در داخل و اطراف بورسا به وجود آید. سلول های دیواره بورسا مقدار زیادی مایع تولید می کنند که موجب درد و تورم در آن منطقه می شود. همچنین تغییرات التهابی خفیفی می تواند ظاهر شود. به این حالت «بورسیت» می گویند. مانند پاراتاندونیت، این جریان اغلب با کاستن از اصطکاک و سایر روش های درمان التهاب فروکش می کند.