facebook twitter

مشاوره ورزشی


  • پاسخ به سئوالات کاربران
  • ارائه برنامه تمرین و تغذیه
  • مشاوره تیمهای ورزشی
  • محاسبه آنلاین وضعیت بدنی و آمادگی جسمانی

تأثیرات اجتماعی شدن در دوران کودکی و نوجوانی

در این دوران نهاد خانواده مهم ترین عامل اجتماعی کردن کودکان است. کودکان از طریق بازی کردن توانایی های مختلف خود از جمله تعامل با همسالان را توسعه می دهند. هنگام ورود کودک به مدرسه، نقش مدرسه در اجتماعی کردن کودک پررنگ ترمی شود و تأثیر بسزایی بر کودک می گذارد.
بازی
فعالیتی خود به خودی، ذاتی و با هدف لذت جویی است. قوانین خاص ندارد و در هر جایی اجرا می گردد. نحوه بازی کردن کودکان و میزان مشارکت های اجتماعی آنها به تدریج توسعه می یابد. «کراتی» مراحلی را برای رشد بازی کردن کودکان ذکر می نماید:
  • در سنین 2 تا 2/5 سالگی کودکان بدون توجه به یکدیگر بازی موازی را انجام می دهند و توجهی به هم ندارند.
  • 2/5 تا 3/5 سالگی میزان توجه هنوز محدود و کم است. اما رفتارهایی را نشان می دهند که مشخص می کند از حضور همبازی در کنار خود آگاه هستند و گاهی از او تقلید می نمایند.
  • 3/5 تا 4/5 سالگی کودک شروع به مبادله وسیله بازی خود می کند و بازیهای مشارکتی و تعاونی شکل می گیرد. اما هنوز بازیها دارای هدف گروهی مشخصی نیست.
  • 4/5 تا 5 سالگی بازیهای هدفمند و گروه محور آغاز می شود.
  • در سنین 5 تا 6 سالگی رهبران گروه کودکانی هستند که از مهارتهای بدنی بالاتری برخورداراند.
خانواده
خانواده اولین و ابتدایی ترین نهاد اجتماعی کردن کودکان است. خانواده می تواند آگاهانه و یا غیر آگاهانه رفتارهای اجتماعی و حرکتی کودکان را شکل دهد. رفتار حرکتی کودکان به میزان زیادی تحت تأثیر خانواده و والدین است و نیز فرهنگی که حاکم بر جو خانواده میباشد. در تحقیقی «گریندوفر» و «لوکو»، 1978 نشان دادند که در علاقه به ورزش و ایجاد آن پدران و همسالان بیشترین تأثیر را روی پسران داشتند و روی دختران پدران مهم ترین اثر را داشتند.
در تحقیقی دیگر توسط «گریندوفر» و «اروینگ»، 1981 نشان داده شد که نژاد، نقش مهم و مؤثری در اجتماعی شدن از طریق ورزش ایفا می نمایند. نتایج نشان داد که پسران بیشتر تحت تأثیر پدر و همسالان هستند و دختران تحت تأثیر معلم و خواهرانشان.
نتایج تحقیق «لی» نشان داد در خانواده های سیاه پوست که آزادی عمل بیشتری را برای کودکان فراهم می نمایند مهارت های حرکتی رشد یافته تر و بالاتر از کودکان خانواده های اقتدارگرای سفیدپوست و سطح بالای اجتماعی است.
تأثیرات اجتماعی شدن در دوران کودکی پایانی و نوجوانی
این دوران همراه با شکل گیری حس استقلال طلبی در افراد است. و به سبب آن گروه همسالان شکل می گیرد. تأثیر گروه همسالان در کودکان بسیار قوی شده و نقش آن حتی از خانواده و معلمان پررنگ تر می شود. نوجوان برای کسب مقبولیت در گروه و پذیرفته شدن هنجارهای گروه را می پذیرد و از آنها پیروی می کند.
اواخر کودکی و نوجوانی، فرد به لحاظ شناختی و توانایی های اجتماعی رشد نموده و به فعالیتهای گروهی سازمان یافته علاقه بیشتری نشان می دهد. در سن نوجوانی افراد علاقه زیادی برای شرکت در تیمها نشان می دهند. مشارکت در بازیهای تیمی با نقش پذیری، مسئولیت پذیری، تجربه احساس های گوناگون پیروزی، شکست، خجالت، اضطراب، تواضع همراه است. نوجوانانی که با اهداف گروه همراهی بیشتری نشان دهند تأیید گروه را کسب می نمایند و نوجوانی که نقش خود را به خوبی ایفا ننماید از گروه طرد می شود. این فعالیت های تیمی در قالب بازی، به نوعی تمرین شرایط زندگی واقعی محسوب می شود.
شناسایی نقش جنسیتی و فعالیت حرکتی
نقش هایی که مرد و زن در اجتماع به عهده دارند متأثر از هنجارها و انتظاراتی است که اجتماع از آنها دارد. انتظاراتی که اجتماع از نقش مرد و زن دارد بر نوع ومیزان فعالیت های گوناگون، خصوصا فعالیتی بدنی تأثیر می گذارد. اگر نوجوان نقش مطلوب قلمداد شده خود را ایفا ننماید دچار ضربه روحی می شود. باورهای دو جنس از خود بر نقش آنها تأثیرگذار است. زنان عوامل مثبت و موفقیت آفرین را به عوامل بیرونی نسبت می دهند و شکست ها و نکات منفی را به عوامل درونی و خود منتسب می دانند.
«آنتروپ» و «آلیسون» اظهار می دارند مسابقه وبازی برای رشد اجتماعی ویادگیری نقش جنسیتی مهم است. آنها از عامل «ویکتوریایی» نام می برند که اعتقادی است مبنی بر اینکه زنان به جهت ظریف و شکننده بودن نمی توانند در ورزش شرکت نمایند و فعالیت های ورزشی برای زنان بالقوه آسیب رسان است و ممکن است روی توانایی زاییدن آنها اثر منفی داشته باشد. در نهایت جذابیت زن در مقابل جنس مذکر کم می شود.
یکی دیگر از مشکلات پیش روی زنان برای شرکت در بازی و مسابقات ورزشی، مردانه بودن بسیاری از ورزش ها است که نقش های مردانه مانند برتری جویی، قدرت طلبی، خشونت و ... را تقویت می نماید که با نقش های اجتماعی زنانه در تعارض است.