facebook twitter

مشاوره ورزشی


  • پاسخ به سئوالات کاربران
  • ارائه برنامه تمرین و تغذیه
  • مشاوره تیمهای ورزشی
  • محاسبه آنلاین وضعیت بدنی و آمادگی جسمانی

آسیب های مزمن بافت نرم

عللی که باعث ایجاد آسیب های مزمن می شود متفاوت هستند. این دلایل را به صورت زیر می توان دسته بندی کرد:
  • درمان ناقص آسیب های حاد، بازتوانی ناکافی و یا شرایطی که ترمیم را به تأخیر می اندازند می توانند منجر به شکل گیری آسیب های مزمن شوند.
  • آسیب های ناشی از کشش مکرر، استفاده مفرط و حرکت مکرر می تواند در دراز مدت با ایجاد آسیب های کوچک به عضو صدمه زده و موجبات ضعف و ناتوانی آن را فراهم آورد.
  • بعضی از آسیب های مزمن به شرایط بدنی فرد بستگی دارد. مثلا با افزایش سن میزان ضعف و خشکی بافت های نرم افزایش می یابد. و فشارهایی که در سنین جوانی به راحتی تحمل می شدند اکنون سبب آسیب دیدگی شوند.

آسیب های مزمن رباط
ligament chronic injuries
معمول ناشی از دویدن ها و پریدن ها تحمل کافی را از خود نشان می دهند. اما رباط های بالاتنه به این گونه نیست و فشارهای ناشی از حرکات پرتابی در ورزشکاران بیس بال، پرتاب نیزه و سایر رشته های پرتابی می تواند در دراز مدت منجر به کشیدگی رباط های نگه دارنده شانه شود و موجبات بی ثباتی مفصل شانه را فراهم آورد.






آسیب های مزمن تاندون
tendon chronic injuries
آسیب های مزمن تاندون نسبتا شایع بوده و هم در بالاتنه و هم در پایین تنه دیده می شود. این آسیب ها می تواند در اثر اصطکاک و برخورد تاندون با برجستگی های استخوانی، تاندون های دیگر، و یا تجهیزات ورزشی مانند دستکش یا کفش اتفاق افتد و منجر به بروز آسیب هایی نظیر تاندونیت یا پاراتاندونیت شود. همچنین آسیب های ناشی از کشش مکرر عضله تحت تأثیر انقباض های برونگرا می تواند منجر به بروز آسیب های مزمن شود. اینگونه انقباضات در هنگام کاستن از سرعت و فرود آمدن بعد از پریدن روی می دهد که عضله علاوه بر داشتن تنش داخلی تحت کشش بیرونی قرار می گیرد.




آسیب های مزمن عضله

muscle chronic injuries
آسیب های مزمن عضله می تواند ناشی از آسیب دیدگی بافت های همبند عضله و یا تارهای عضلانی باشد. بافت همبندی که عضله را احاطه کرده فضای بسته ای را ایجاد می نماید که به آن «کمپارتمان» گفته می شود. این فضای بسته هنگام ورزش و افزایش حجم عضله می تواند تحت فشار قرار گرفته و خون رسانی به آن مختل شود. و سبب درد در این موضع شود. همچنین انقباض های برونگرا در عضلاتی که آمادگی کافی ندارند می تواند باعث بروز آسیب های ریز و میکروسکوپی به تارهای عضلانی شود. آسیب های ناشی از انقباض های برونگرا 24 الی 48 ساعت بعد از فعالیت آشکار می شود.